Zobacz jak działa przeciwnik później dobieraj broń. Część druga.

Określ przeciwnika a później dobieraj broń. Część pierwsza.

OSNAZ – siły specjalne KGB oraz spadkobierca: MWD i FSB. OSNAZ wywodził się z OMSBON-u – Samodzielnej Brygady Zmotoryzowanej Specjalnego Przeznaczenia.

 

Zobacz jak działa przeciwnik -osnaz

Zobacz jak działa przeciwnik – łatwo powiedzieć trudniej zrobić. Działalność oddziałów OSNAZ-u zawsze była utajniona i nawet po upadku ZSRR okryta jest mgłą tajemnicy. Nigdy nie istniała kwatera główna OSNAZ-u, a poszczególne oddziały były formowane w zależności od potrzeb.

W czasie II wojny światowej Brygada OMSBON przekształcona została w dywizję (OMSDON) i skierowana do zadań specjalnych. M.in. w lutym 1945 roku ochraniała uczestników konferencji jałtańskiej, w latach 1944-1947 likwidowała oddziały partyzanckie UPA na Zachodniej Ukrainie,

KGB korzysta z OSNAZ do przeprowadzenia szeregu zadań podobnych w wielu przypadkach do tych wykonywanych przez Spetsnaz GRU. Ale radzieccy przywódcy uważają, że najlepiej jest nie mieć żadnych monopoli w dziedzinie tajnych wojennych operacji. Rywalizacja według nich, daje o wiele lepsze rezultaty od współpracy.

OSNAZ nie będzie obiektem zainteresowania w tym opracowaniu. Tylko funkcjonariusz KGB bezpośrednio związany z OSNAZ mógłby opisać, co to naprawdę jest. Tym niemniej o jednostkach, OSNAZ nie należy nigdy zapominać.

osnazTermin OSNAZ jest zazwyczaj używany tylko w tajnych dokumentach. W dokumentach niesklasyfikowanych termin został zapisany w całości, jako osobogo nazhacheniya albo zredukowany do dwóch liter „ON”.

Te dwa słowa są bliskie znaczeniowo, ale to zupełnie różne słowa. W tłumaczeniu trudno jest znaleźć dokładny odpowiednik dla tych dwóch słów, dlatego łatwiej jest używać określeń os OSNAZ i Spetsnaz bez ich tłumaczenia. OSNAZ podobno powstał praktycznie w tym samym czasie, co komunistyczna dyktatura. W pierwszych chwilach istnienia reżimu sowieckiego znajdziemy odniesienia do oddziałów osobogo nazhacheniya – oddziałów specjalnych. OSNAZ oznaczają jednostki wojskowo -terrorystyczne, które powstały w oddziałach uderzeniowych Partii Komunistycznej, których zadaniem była obrona partii. OSNAZ później został przekazany do tajnej policji, która zmieniła swoją nazwę: Czeka – VCheka – OGPU – NKWD – NKGB – MGB – MVD – KGB.

osnaz-airsoft-team-belgium-smTo, że faktycznie Spetsnaz należy do wojska, a OSNAZ do tajnej policji, uwzględnia wszystkie różnice między nimi.

Spetsnaz działa głównie przeciwko wrogom zewnętrznym zaś OSNAZ robi to samo, ale przede wszystkim na własnym terytorium i przeciwko własnym obywatelom. Nawet wtedy, gdy oba Spetsnaz i OSNAZ mają ze sobą do czynienia i prowadzącą jedną i tą samą operację rosyjskie kierownictwo nie jest skłonne polegać tak bardzo na współpracy jak na silnym instynkcie konkurencji między nimi a armią.

Jakimi więc realnymi siłami specjalnymi dysponuje Rosja?

Na wstępie trzeba zaznaczyć, że dane przytoczone w tym artykule mają już pięć lat, więc liczebność jednostek oraz ich stan osobowy mogły w tym czasie ulec zmianie. Jedno jest pewne. Nic nie zostało zmniejszone albo zlikwidowane.

Zobacz jak działa przeciwnik – jednostki powietrzno desantowe.

W ciągu 30 lat Związek Radziecki i Rosja były prekursorem tworzenia wojsk powietrznodesantowych. Grupa 2500 spadochroniarzy skacząca w roku 1935, w czasie manewrów w pobliżu Kijowa zadziałała na wyobraźnię obserwatorów wojskowych na całym świecie. Mimo serii krwawych czystek stalinowskich w Armii Czerwonej, już w 1939 roku jej skład to były trzy pełne Brygady Spadochronowe, które w listopadzie tego samego roku zrzucono na Finlandię.

Podczas II wojny światowej Związek Radziecki przeprowadził tylko dwie operacje w desantowe. Z tego powodu aż do zwycięstwa wojsk radzieckich jednostki powietrznodesantowe walczyły, jako elitarna piechota.

Nowa doktryna obrony przyjęta została przez ZSRR w latach 50., stawiała ona na ożywienie wojsk powietrznodesantowych. W latach 70. zastosowano nowość.  Zrzutu z powietrza pojazdów bojowych (BMD), co znacząco zwiększyło siłę ognia  Wojsk Powietrzno – Desantowych.

7908a7bc-bd1c-11e4-a82b-0025b511226eInwazja na Czechosłowację w 1968 roku zapoczątkowała najbardziej „udany” okres w historii radzieckich powietrzno desantowców. Na początku operacji żołnierze 103 Dywizjonu Gwardii i GRU (wywiad wojskowy) wylądowali na lotnisku w Pradze i zdobyli je. Dwie godziny później, ASU-85 (działo samobieżne przeznaczone do zrzutu lotniczego) i komandosi zajęli pozycje przed KC PZPR w samym sercu stolicy państwa czechosłowackiego.

W 1977 roku radzieccy spadochroniarze wraz z kubańskimi i etiopskimi jednostkami przeprowadzili udaną operację w Rogu Afryki, w której zostały zmiażdżone wojska żołnierzy somalijskich na pustyni Adeńskiej.

W 1979 roku 105. Dywizja Powietrznodesantowa w przednich szeregach Armii Radzieckiej szturmowała Kabulu. Afgańska stolica w tym czasie została podzielona pomiędzy walczącymi frakcjami, a radzieccy spadochroniarze walczyli pod ciężkim ogniem krzyżowy. Wcześniej, w czasie wojny izraelsko-arabskiej w 1967 roku, 103 Dywizja Powietrznodesantowa zostały postawiona w stan gotowości i czekała na rozkaz wyjazdu na Bliski Wschód i do walki po stronie Arabów.

095d191e-645e-11e4-b555-0025b511229eRosyjskie Wojska Powietrznodesantowe, praktycznie nie zmieniają swojej organizacji i struktury od rozpadu ZSRR, dziś jednostki liczą około 700 oficerów i 6500 szeregowych i są uzbrojone w 3 BMD (w tym część artylerii samobieżnej).

Zazwyczaj stosowane są, jako rezerwy taktyczne w lotnictwie lub działają w ramach sił szybkiego reagowania. Oddział desantu składa się normalnie z trzech pułków w spadochroniarzy, batalionu z pułku artylerii obrony powietrznej, batalionu inżynierii, łączności, batalionu rozpoznawczego i ochrony przed promieniowaniem, batalionu zabezpieczenia transportowego i batalionu medycznego.

Trening jest bardzo wymagający.  Po dwuletnim okresie spadochroniarz musi odbyć służbę wojskową, od której nie ma zwolnienia. Bezproblemowym jest za to podpisanie umowy o przedłużeniu służby. Prywatnie bronią spadochroniarzy jest 45mm AKS-74 ze składanym tyłem lub jego nowsza wersja. W skład uzbrojenia jednostek powietrznodesantowych wchodzą również lekki karabin maszynowy RPK-74M  i ręczne granatniki przeciwpancerne RG1G-16, RPG-18 i SPG-9. Automatyczna wyrzutnia granatów 30 mm AGS-17 „Płomień” jest przeznaczona do niszczenia wrogich jednostek. Dla obrony powietrznej wykorzystuje podwójny 23 mm karabin przeciwlotniczy ZU-23-2 oraz SA-7/16.

Podsumowując: Obecnie rosyjskie wojska powietrznodesantowe pozostają jedną z najbardziej elitarnych formacji bojowych na świecie. Są również najliczniejsze spośród tego rodzaju wojsk – składają się na nie dwie dywizje powietrznodesantowe, dwie dywizje desantowo-szturmowe oraz trzy samodzielne brygady i dwa samodzielne pułki. W sumie jest to 35 000 ludzi. Od 2003 żołnierze pełnią w WDW służbę kontraktową, co jest elementem uzawodowienia armii rosyjskiej.

Zobacz jak działa przeciwnik – Rosyjscy Marines (odpowiednik piechoty morskiej)

a9b6e99148e2e9a9410f11a5a16698b0Chociaż marines to liczebnie mała grupa w porównaniu z innymi elitarnymi Rosyjskimi jednostkami, może być ona dumna ze swojej chwalebnej tradycji sięgającej do czasów cara Piotra Wielkiego, który już w 1705 roku założył pierwszy pułk piechoty morskiej do służby na okrętach floty powstającego imperium rosyjskiego. Po wojnie z Napoleonem, pułk został rozwiązany i zastąpiony przez kompanię piechoty morskiej, która wykazywała się odwagą w kampanii krymskiej w XIX wieku i na początku XX wieku w wojnie japońskiej.

Kiedy komuniści doszli do władzy zahamowano rozwój tego rodzaju wojsk, a pierwsza radziecka brygada piechoty morskiej pojawił się dopiero w 1940 roku w Flocie Bałtyckiej.

Siły sowieckich marines osiągnęły apogeum w czasie II wojny światowej licząc 350.000 żołnierzy, wchodzących w skład 40 zespołów, 6 pułków i znacznej liczby jednostek specjalnych. Pięć drużyn w walce za męstwo został wyróżnionych tytułem Gwardii. W latach powojennych, wartość Marine Corps znacznie spadła, aż ostatecznie została rozwiązana w ogóle. Odrodzenie Marine Corps nastąpiło dopiero w 1961 roku, gdy polecenie marynarki wojennej postanowiono założyć w każdej z czterech flot – Bałtyckiej, Północnej, Morza Czarnego i Pacyfiku – jedną brygadę piechoty morskiej. Małe floty (Azowska, Dunaju, i inne.) posiadały mniejsze jednostki.

Każdy zespół składał się z trzech batalionów morskich i jednego batalionu pancernego. Każdy batalion typowo dla armii radzieckiej, wyposażono w 35 transporterów opancerzonych BTR-70 (stopniowo zastępowane nowymi BTR-80A). Batalion pancerny uzbrojony był w 35 amfibii PT-76 i 10 czołgów T-72 (obecnie posiadają modyfikację T-72BM lub T-90). W 1982 roku rozpoczęto też reorganizację i modernizację w jednostkach piechoty morskiej, która znacznie zwiększyła siłę ognia. Dodano do wyposażenia wyrzutnie rakiet BM-21 i BM-27 samobieżne przeciwlotnicze zestawy ZSU-24/4 ( obecnie ZSU-23-4 Szyłka), pociski typu „ziemia-powietrze” Ca-8 ( zastępowane stopniowo przez 9K317M Buk-M3) i 122-milimetrowe pociski artyleryjskie z M-74. Poprawia się również lekkie uzbrojenie – weszły na stan przeciwpancerne granatniki AGS-30.

Radzieccy Marines, mający w swoich szeregach 18.000 ludzi, zawsze pozostawali stosunkowo niewielką formacją (np. US Marine Corps – liczy dziesięć razy tyle).

Jednak zadania stawiane przed rosyjskimi „czarnymi beretami” były zawsze skromniejsze: lądowanie w celu uderzenia na tyły wroga lub uchwycenie ważnych strategicznie obiektów. Taktyka również znacząco różni się od tej, którą, przyjął amerykańska Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych, który, jak wykazano w trakcie wojny z Japonią na Oceanie Spokojnym, zawsze miał wystarczające siły, by zorganizować masowe lądowanie wojsk bezpośrednio przy centrum umocnień wroga. Chociaż ze względu na liczbę jednostek rosyjscy marines nie mogą konkurować na równych warunkach z Amerykanami, zrobili oni znaczne postępy w zakresie korzystania z poduszkowców, z których największy może pomieścić do 220 żołnierzy piechoty lub cztery PT-76, albo dwa T-72. Okręty te są łatwe do przenoszenia zarówno w wodzie jak i na lądzie, używane są do złamania linii wroga lub do szybkiego rozmieszczenia wojsk.

98-p5130269Wybór kandydatów do służby w marines – jest jeszcze bardziej rygorystyczny niż w jednostkach powietrzno – desantowych a do szkolenia oddelegowuje się najlepszych oficerów marynarki. Każda jednostka dostaje swoją pulę rekrutów, którzy po kilku miesiącach intensywnego szkolenia (prowadzona przez sierżantów i oficerów) zostają zaliczeni w skład floty, gdzie muszą opanować sztukę marynarską i zasady funkcjonowania piechoty morskiej. Dopiero wtedy mogą otrzymać czarny beret.

Zobacz jak działa przeciwnik!!

 

0